مسافر شهر غم...

دلم از دنياي پست و سنگي آدمها گرفته... چمدانم را ميبندم آهنگ سفركرده

ام نمي دانم به كجا بايد رفت ولي مي دانم تصميم سفردارم پا به داخل كوچه

 مي گذارم از بي احساسي مردم سردم مي شود ...

به هر كوچه كه مي رسم عشق را سنگسار مي كنند، به عابري مي گويم :

هواي كثيفي است ! دود را مي گويي ؟ سر تكان مي دهم . مي گويد : دود

اگزوز است. مي خندم ولي خوب مي دانم دود اگزوز نيست دودي است كه

از آتش انتقام دلهاي سنگي برخاسته به راهم ادامه مي دهم مردي روي گاري

دو رنگي مي فروشد سرش حسابي شلوغ است كمي جلوتر عابري صداقت

را زير پايش له مي كند چند شم مي شود ... صورتم را بر مي گردانم تا نبينم

اما مگر مي شود ؟

نزديك مغازه اي مي ايستم مردي سه بسته خيانت مي خرد قدم هايم را تند

مي كنم وبه سرعت دور مي شوم اشك هايم سرازير مي شود شاعري شعر

غم مي سرايد شوريده گي ام را ميبيند: چه مي خواهي ؟ پاسخ مي دهم :

محبت ! پوزخندي مي زند : نيست سالهاست افسانه شده از او جدا مي شوم

كمي جلوتر پسري عاطفه را تنبيه مي كند ...پاي سفرم مي شكند ...

به راستي شما بگوييد به كجا سفر كنم ؟

تقدیم با عشق.....

در پناه حضور سبز تو ، طوفان غم ، مرا جا می گذارد .

در کنارت ژرفای آرامش را احساس میکنم

                       و

 بی تو سیل بی رحم تنهایی مجالم نمی دهد 

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد...

خیلی چیزها می خواهم بگویم :

می خواهم بگویم می شود از دور هم دوست داشت...!

میتوان بدون داشتن هم دوست داشت

ساده تر بگویم:

   *میشود ساده تر هم دوست داشت...*

دور از هیاهوی خواستن...

دور از هیاهوی داشتن...

دور از هیاهوی خواستن و نداشتن...نرسیدن...

دور از هیاهوی رسیدن و بعد تلاش برای ماندن تا همیشه!

 *می توان از دور هم دوست داشت*

دور از هراس از دست دادن...

دور از هراس تنها ماندن ناگهانی...

حتی دور از او که خواستنی ست...

    *می توان از دور هم دوست داشت *

باور کن بدون خواستن و رسیدن هم میشود ...میشود...

بدون خواستن ،بدون رسیدن،بدون ماندن...حتی بدون او

 *می توان از دور تا همیشه دوست داشت...!*

امروز براي چشمانت گلي چيده ام

                                       به گمان آرزويي دور

خوب ميدانم تا رسيدن به دلت بايد گلستان را درو كرد...

و خدا فرمود.........

در دستانم دو جعبه دارم که خدا آنها را به من هدیه داده است

او به من گفت:

غمهایت را در جعبه سیاه و شادیهایت را در جعبه طلایی جمع کن.

من نیز چنین کردم و

غمهایم را در جعبه سیاه ریختم و شادیهایم را در جعبه طلایی !

با وجود اینکه جعبه طلایی روز به روز سنگین تر میشد

اما از وزن جعبه سیاه کاسته میشد!

در جعبه سیاه را باز کردم وبا تعجب دیدم که ته آن سوراخ است !

جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم:پس غمهای من کجا هستند؟

خداوند لبخندی زد و گفت: غمهای تو اینجا هستند نزد من !

از او پرسیدم:خدایا , چرا این جعبه ها را به من دادی؟

چرا این جعبه طلایی و آن جعبه سیاه سوراخ را؟

و خدا فرمود:

فرزندم , جعبه طلایی مال آن است که قدر شادیهایت را بدانی و

جعبه سیاه , تا غمهایت را رها کنی !

مگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود!

 مگذار که حتی آب دادن گلهای باغچه

به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود !

عشق , عادت به دوست داشتن و

سخت دوست داشتن دیگری نیست !

پیوسته نو کردن خواستنی ست که خود , پیوسته ,

خواهان نو شدن است.

تازگی , ذات عشق است و طراوت, بافت عشق .

چگونه میشود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و

عشق همچنان باقی بماند ؟

بار خدایا.............

 می خواهم امسال .....

بی هراس از بیماری , میوهای از شاخه

بچینم و همان جا بخورم!

می خواهم بخندم بی آنکه

بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب میدونی تو تارو پودوریشمی

تو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده من

چرا من نگذرم از یک پوست وخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی

تویه این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو

پرم از شعرو ستاره

میدونی بی تو

لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته گل عشق و بکاره

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو .تو لحظه هام حادثه سازو قصه ساز

به جون خودت که بی تواز نفس هم سیر میشم

نمیدونم چی میشه , بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازیهامو طاقت میکنی

هر چقدر بد میشم اما تو نجابت میکنی

هر کجای دنیا باشم  با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر ازخود منی

میدونی با تو

پرم از شعرو ستاره

میدونی بی تو

لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته گل عشق و بکاره

Happy valentine

                                              خداوندا :

                 من نمی خواهم تو را رنج دهم

                  تنها مرا ، همانگونه که هستم

                          پذیرا باش.....

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

                     وسعت تنهائيم را حس نکرد...

                                         در ميان خنده هاي تلخ من...

                                                           گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

                  درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

                                        آن که با آغاز من مانوس بود...

                                                           لحظه پايانيم را حس نکرد...

از طرف بک دوست..........