آه اي خدايم صدايت مي كنم بشنو صدايم... بلاخره نتايج دانشگاه سراسري هم اومد خيلي خوشحال نيستم،ولي در مجموع بد نبود،با اين وجود دانشگاه آزاد ثبت نام مي كنم. به اميد اينكه همه كنكوري ها موفق بشن.يا حق

 

چند روزي است كه بر بال پرنده ي خيالم بر سر كويت گذر كرده ام و مي كنم 

وخود را يكه وتنها در كوچه هاي شهر احساس مي كنم   

از غم دوريت همچون لاله برگهايم را از دست ميدهم     

وهمچون شمع مي سوزم

پس بيا و بدان كه هرگز تو را از ياد خواهم برد

و در انتظارت ميمانم……

 

سلام بر آن بلبلي كه عشق به معشوق دارد ولي محبت خود را از معشوق دريغ مي كند. با تو حرف ها دارم اما طاقت گفتن ندارم ، دلم لبريز از غم ووجودم سرشار از محبت. محبوبم : اگر چراغ زندگي خاموش شد،تو ياس را فرياد مكن. اگر يك قلب اگر دو قلب به تو دروغ گفته اند قلبي هست كه جايگاه پاكي و صداقت باشد

اي دوست هنگامي ميتواني تمام حسرتها وغم هاو غصه ها را به تعبيرو تفسير بكشاني كه توانسته باشي تمام ... رنجهاي خود را به روشنايي از ديده گذرانده باشي

چشمهايم گستاخانه ديدارت را انكار مي كنند،شايد نمي دانند وقتي تنهايي ام تنهاست،وقتي تهي تمام كوچه پس كوچوهاي انديشه ام را پر مي كند،وقتي دهان از فريادم قفل مي شود،وقتي يكايك دردهاي دلم زبانه مي كشد،سروده هايت آن آهنگ دلنشين و زلال وخنكي است كه دل در تهي ام جاري مي شود.انگار تنهايي ام ديگر تنها نيست.انگار تمام شادي هاودردهاو فريادهايم را به تو سپرده ام و چه آسوده ام... من به پاس اين آسودگي برآنم كه بيابمت ودوستي ودستهاي پژمرده ام را كه تو لبريز از شوق شكفتن كرده اي نثارت كنم . ردپاي بودنت را دنبال مي كنم،كودكي ام را روانه ي ستاره ها مي كنم،از اين ستاره تا آن ستاره صداي پاي بودنت را از آسمان خيالت پرواز مي دهم وسپس آه و حسرتم را با گلويي خشكيده وزانويي لرزان از پلي عبور مي دهم . پل دوستي تو با دستهايي كه دري به خانه ي خورشيد را به رويم مي گشايند . زير پل رودي خروشان درماندگي ام را زمزمه مي كند ومن تمام سپاسم را فرياد مي كنم ، فريادي كه شنيده نمي شود ،ديگر توان رفتن ندارم ،بودنت از ستاره وآسمان وخورشيد فراتر رفته است و بودنت امتداد يافته است. شايد تا جاودانگي ...

 

حكايت است كه در قديم الايام ليلي و مجنوني در اين دنيا بود كه يك نه صد دل عاشق هم بودن واز وقتي پاي اينتر وكام به خونه ي آنها باز شد ،روز به روز بين اين دو دل داده ي عاشق فاصله مي انداخت وليلي كه همچون عاشقان به دنبال عشق خود بود اين جدايي را دريافت وبا تمام جون وخون خود نامه اي به رنگ عشق ترتيب داد وبراي جان خود سند كرد:

گله ميكرد از مجنون ليلي كه شده رابطمون ايميلي
حيف اون رابطه ي انساني اينچنين شد كه خود مي داني
عشق وقتي بشود دات كامي حاصلش نيست به جز ناكامي
بحرت ايميلي زدم پيشترك جاي سابجكت نوشتم به درك
به درك كه دل من غمگين است به درك كه غم دل سنگين است
آن قدر دل خور از اين ايميلم كه به اين رابطه هم بي ميلم
جان ليلي نت و مت رو ول كن همه را جاي اُكي ،كنسل كن
آف كن كامپيوتر را جانم فكره من باشو ببين من آنم
نامه ات يك حالت ديگر دارد خط تو لطف مكرر دارد

مجنون به هنگام دريافت نامه،به حالت جنون،خون گريست و حالش منقلب شد و در جواب براي عشق خود مينگرد:

باشد فردا تلفن خواهم كرد هر چه گفتي كه بكن ،خواهم كرد
راست گفتي تو عزيزم،ليلي ديگر از من نرسد ايميلي
نامه اي پست نمودم برات به اميدي كه سدآيد قهرات
حكايت هر چه باشد اتمام شود عشق در دل عاشق هيچ وقت آب نشود
عشق وقتي از پي بي رنگي بود عشق نبود مايه ي ننگي بود
عشق من نيز بر رنگ وبوي يار نيست ديده ام بر گل بود ،بر خار نيست.

 

 

من از گوشه ي چشم تو آغاز شدم ،از كرانه هاي آسمان نگاه تو ودر سپيده ي شبنم، در خم سجاده ات،با قطره اشكي از معراج چشم تو آمدم . دراين روزگار بي درخت ،در اين بودن دردآلود،تو را به پريشاني درياها واضطراب موجها،تو را به قداست خاكهاوصداقت اقاقيا ،تو را به عفت ياسها ،تو را به لطف مريم ها ومظلوميت شقايق ها مرهم مقدس نگاهت را از زخم باستاني من دريغ مدار تا آخرين بقاياي زميني ام در آستان چشمانت خاكستر گردد...