كوچه ها پر شده از نغمه ي خواننده عشق

آسمان پر شده از ابر تراونده ي عشق

ولي از خاطر من جز گذري خواب آلــــود

گذر عـــمر من از كوچه ي تنهايي هاسـت

لحظه ها مي گــذرد تا كه رسد وقت وداع

ديـــگر از رنگ وفــا در دل من نيست اثر

زخم شمشيــــر غضب بر دل داننـده عشق

كوچه ها غزلش تنگ و همه طـــــولاني

غصـه ها در پي افكار به دنبال حضور

سرزمين دل كس نيست پناهنــده عشق ...

هنگام رفتن است

باور نمي كنــــم

كه روزي چنين مرا ترك كني

با تپش هاي قلبم يكي است

پس همچنــــــان مي خوانمت

هر چند رفتي اما هنوز هم

عاشـــــــقانه ، مي سرايمت...

وقتي كه هستي دل من مثل يه دريا آبي            ساحل اون خاطره هام هميشه باز آفتابيه

راستي بي تو ابر غرور،خورشيدو زودپير ميكنه          توي شباي انتظار منو چه دلگير مي كنه

ايكاش در چشمهايت ، ترديد را ديده بودم

يا از همان روز اول ، از عشق ترسيده بودم

ايكاش آن شب كه رفتم از آسمان تو گلي بچينم

جاي گل روز برايت ، پروانـگي چيـده بودم

گل را به دست تو دادم ، حتي نگاهم نكردي

آن شب نمي داني اما ،تا صبح لرزيده بودم

آن شب تو با خود نگفتي،كه بر سر من چه خواهدآمد

با خود نگفتي ز دستت ، من باز رنجيــده بودم؟

انگار پي برده بودي ، ديوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبــودي و دير فهميــده بودم

از آن شب سرد پائيز ، كه چشم من به تو افتاد

گفتم كه اي كاش شبها ، هرگز نخوابيده بودم

از كوچه كه مي گذشتيم حتي نگاهم نكردي

چشمت پي ديگري بود اين را نفهميده بودم

ايكاش يك خواب بد بود ، چيزي كه من ديده بودم

تو اهل آن دوردستي ، من يك اسير زميني

عشق زمين و افق را، ايكاش سنجيـده بودم

بي تو چه شبها كه تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ويرانــيت را ، تنها پرستيــده بودم

آن لهجـه ي نقره اي را ، ايكاش نشنيـده بودم

انگار تقصير من بود،حق با تو وآسمان است

وقتي كه تو مي گذشتي ، از دور خنديده بودم

جاي تو بودم اگر من ، صد بار بخشيده بودم

بايــد يرايت دعا كرد ، آباد باشي و سر سبز

ايكاش هر گز نبيني ، چيزي كه من ديده بودم

اندوه بي اعتنايي ، چه ياد گار عجيـبي است

اما چه شبها كه آن را ، از عشق بوسيده بودم

حالا بدان تو كه رفتـي ، در حسرت باز گشتت

يك آسمان اشك آن شب،در كوچه پاشيده بودم

رفتي كه شايد بدانم ، بيــهوده رنجيده بودم

حالا تو را به شقايق ، ديگر بيا كوچ كافيست