لبخند رازيست

عشق رازيست

اشک آن شب ، لبخند عشقم بود.

قصه نيستم که بگويي

نغمه نيستم که بخواني

صدا نيستم که بشنوي

يا چيزي چنان که ببيني ، يا چيزي چنان که بداني

آمدي با تاب گيســـو تا كه بي تابم كني

زلف بر يكســـــوزدي تا غرق مهتابم كني

آتش از برق نگاهت ريختي بر جان من

خواستي تا در ميان شعله ها آبم كني

رفتي از پيشم كه دور از چشم خود تا نيمه شب-

با نواي لاي لاي گريه ها خوابم كني.

شعر از: مهدي سهيلي

كاش اي تنها اميد زندگاني مي توانستم فراموشت كنم

يا شبي چون آتش سوزان دل در نهيب سينه خاموشت كنم

كاش چون خواب گران از ديده ام نيمه شبها ياد رويت مي گريخت

مرغ دل افسرده و دل مي تپيد از ديار آرزويت مي گريخت

كاش آن شب در گلستان خيال ، اي گل زيبا نمي چيدم تو را……..

تا نسوزم در خيال آرزو !

كاش هرگز نمي ديدم تو را ……..

 (فرياد)