بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب میدونی تو تارو پودوریشمی

تو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده من

چرا من نگذرم از یک پوست وخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی

تویه این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو

پرم از شعرو ستاره

میدونی بی تو

لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته گل عشق و بکاره

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو .تو لحظه هام حادثه سازو قصه ساز

به جون خودت که بی تواز نفس هم سیر میشم

نمیدونم چی میشه , بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازیهامو طاقت میکنی

هر چقدر بد میشم اما تو نجابت میکنی

هر کجای دنیا باشم  با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر ازخود منی

میدونی با تو

پرم از شعرو ستاره

میدونی بی تو

لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته گل عشق و بکاره